Zatory płatnicze
,

Przepisy o zatorach płatniczych 2020

Nowelizacja przepisów o zatorach płatniczych

Z początkiem stycznia 2020 roku weszły w życie nowe zasady określające maksymalne terminy zapłaty w transakcjach handlowych, zawieranych pomiędzy przedsiębiorcami.

Nowelizacją przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (która z początkiem 2020 r. zmienia nazwę na ustawę o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych) wprowadzono m.in. skrócenie terminów zapłaty w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem są:

– podmioty publiczne (z wyłączeniem podmiotów leczniczych) – do maksymalnie 30 dni.

– oraz w transakcjach asymetrycznych, tj. w których dłużnikiem jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem mikro, mały lub średni przedsiębiorca – do maksymalnie 60 dni.

Zapis umowny, określający dłuższy termin zapłaty – zostanie uznany za nieważny z mocy prawa.

Nieuzasadnione wydłużanie terminów zapłaty – może zaś być uznane za czyn nieuczciwej konkurencji.

Dłuższy niż 60-dniowy termin zapłaty można jednak nadal ustalić:

  • w umowach, w których wierzycielem jest duży przedsiębiorca
  • w transakcjach symetrycznych, w których obie strony należą do tej samej kategorii przedsiębiorców (dużych przedsiębiorców lub MŚP).

Warunkiem jest to, aby ten dłuższy termin nie był rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela.

Jednocześnie, duzi przedsiębiorcy dokonujący zakupów, zobligowani zostali by od 1 stycznia 2020 roku składać drugiej stronie transakcji – niezależnie od jej statusu – oświadczenie o byciu dużym przedsiębiorcą.

  1. Dodatkowo nowelizacja przepisów wprowadziła m.in.:
  • podwyższenie wysokości odsetek ustawowych (z 9,5 % do 11,5 %)
  • uprawnienie prezesa UOKiK do ścigania przedsiębiorstw generujących największe zatory,
  • zobowiązanie największych firm do raportowania do Ministerstwa Rozwoju swoich praktyk płatniczych,
  • wprowadzenie wyższych rekompensat z tytułu windykacji przy wyższych kwotach zaległości,
  • ulgę na złe długi w PIT i CIT (na wzór w VAT).

 

Rejestr BDO
,

Rejestr BDO

Rejestr BDO

Elektroniczny rejestr przedsiębiorców (tzw. rejestr-BDO) ruszył dwa lata temu.

Teraz zaś, od 1 stycznia 2020 r., uruchomiono w nim dwa nowe moduły o odpadach: ewidencji oraz sprawozdawczości.

Generalnie, obowiązek wpisania do rejestru BDO mają m.in. przedsiębiorcy wytwarzający odpady inne niż komunalne, a szczególności:

– podmiotów, które wytwarzają odpady i prowadzą ewidencję odpadów;

– podmiotów, które wprowadzają na rynek krajowy produkty w opakowaniach, pojazdy, oleje, smary, opony, baterie bądź akumulatory, a także sprzęt elektryczny i elektroniczny;

– producentów, importerów i wewnątrzwspólnotowych nabywców opakowań.

W praktyce obowiązek takiego wpisu może dotyczyć nie tylko dużych przedsiębiorców odpadowych, lecz także małych, jednoosobowych działalności gospodarczych, jeśli wytwarzają odpady inne niż komunalne w ilościach obligujących do prowadzenia ewidencji odpadów.

Mogą być to np. zakłady mechaniki samochodowej, przychodnie lekarskie, apteki.

Kolejna grupą podmiotów, które mają obowiązek uzyskania wpisu do rejestru-BDO – to prowadzący jednostki handlu detalicznego lub hurtowego, w których są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego, objęte opłatą recyklingową, o której mowa w art. 40a ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 542; dalej: u.g.o.).

Chodzi o torby o grubości powyżej 15 mikronów.

Tacy handlowcy powinni byli do 31 grudnia ub.r. złożyć wniosek o wpis do BDO.

Po jego uzyskaniu nie muszą jednak prowadzić ewidencji odpadów w BDO, ale mają obowiązki: sprawozdawcze i wnoszenia opłaty recyklingowej.

Opłatę za 2019 r. trzeba będzie zapłacić do 15 marca 2020 r.

 

W ostatniej chwili, bo pod koniec grudnia 2019 r., zwiększono grupę przedsiębiorców, którzy nie są zobowiązani do wpisania się do rejestru BDO.

W Dzienniku Ustaw 30 grudnia 2019 r. opublikowano Rozporządzenie ministra klimatu z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie rodzajów odpadów i ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji (Dz.U. poz. 2531).

Znacząco poszerzyło ono grupę przedsiębiorców, którzy nie muszą wpisywać się do rejestru, a co za tym idzie – prowadzić ewidencji i sprawozdawczości.

O skali zmian świadczą liczby: w obowiązującym dotychczas rozporządzeniu 18 grup odpadów było zwolnionych z ich ewidencjonowania, a od 1 stycznia 2020 r. – liczba ta wzrosła do 46 grup.

Przepisy nowego rozporządzenia zmieniają równocześnie ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji.

Zmiany są istotne dla wielu małych i średnich przedsiębiorstw, które wytwarzają stosunkowo małe ilości wskazanych w rozporządzeniu odpadów.

Na mocy rozporządzenia minister klimatu zwolnił z obowiązku prowadzenia ewidencji m.in. część wytwórców odpadów opakowaniowych.

Chodzi o odpady z grupy 15, które powstają często w wyniku rozpakowywania opakowań zbiorczych – takie jak opakowania z papieru i tektury (do 500 kg rocznie), opakowania z tworzyw sztucznych (do 500 kg rocznie), opakowania z drewna (do 1 tony).

Resort uznał, że zwolnienie jest konieczne, bo obowiązki ewidencyjne byłyby zbyt dużym obciążeniem w stosunku do ilości wytwarzanych śmieci.

Regulacje w tym zakresie są zatem dobrą wiadomością m.in. dla właścicieli małych sklepów, biur i innych przedsiębiorców, do których produkty dostarczane są w opakowaniach zbiorczych (np. w kartonach, opakowaniach z tworzyw sztucznych itp.).

Nowe rozporządzenie ministra klimatu wyłącza także z obowiązku prowadzenia ewidencji wytwórców niektórych grup odpadów niebezpiecznych (jeśli nie przekraczają przy tym ilości określonych w rozporządzeniu).

Wśród nich znajdują się m.in. zużyte urządzenia zawierające elementy niebezpieczne, baterie zawierające rtęć czy opakowania z metali zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone.

Te ostatnie zwolnienia są szczególnie istotne z punktu widzenia zakładów kosmetycznych czy fryzjerskich, w którym takie opakowania są powszechnie używane. „Należy jednak pamiętać, że jeżeli w wyniku prowadzonej przez siebie działalności wykonuje się zabiegi, w związku z którymi pojawiają się odpady medyczne (które są odpadami niebezpiecznymi) – takie firmy muszą znaleźć się bezwzględnie w BDO” – przypomina Ministerstwo Klimatu.

Zmiana rozporządzenia jest też szczególnie istotna dla małych i średnich przedsiębiorstw, w których eksploatowane są drukarki lub świetlówki – nie będą musiały z powodu ich posiadania rejestrować się w BDO, o ile nie przekroczą odpowiednich ilości tych odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji.

Szczegóły w załączniku do ww. rozporządzenia z 23 grudnia 2019 r.

Więcej informacji na temat systemu BDO można uzyskać na oficjalnej stronie: www.bdo.mos.gov.pl, w tym poprzez wypełnienie ankiety: ,,Sprawdź czy musisz zarejestrować się w BDO”.

 

CIT 2020 strona
,

Zmiany PIT i CIT 2020

Ulga na złe długi

Od styczniu 2020 roku brak płatności za fakturę skutkuje znaczącymi konsekwencjami podatkowymi. W myśl nowych przepisów, wierzyciel będzie mógł pomniejszyć swój dochód (lub zwiększyć stratę) o wierzytelność, która nie została uregulowana przez dłużnika lub zbyta przez wierzyciela w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności. Jeżeli wartość zmniejszenia będzie większa od wartości dochodu, wierzyciel będzie miał możliwość pomniejszenia dochodu w kolejnych okresach.

Ustawodawca przewidział maksymalny okres trzech lat (licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia), w którym wierzyciel może skorzystać z tej możliwości. Dodatkowo, dłużnik będzie musiał zwiększyć swój dochód (lub zmniejszyć stratę) o wartość zobowiązania, którego nie uregulował w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty. Jeżeli wartość niezapłaconego zobowiązania będzie większa od straty, to różnica pomiędzy tymi kwotami zwiększy dochód dłużnika.

Ustawodawca przewidział również skutki podatkowe w przypadku, gdy wierzytelność zostanie uregulowana po roku podatkowym, w którym dokonano zmniejszenia. W takiej sytuacji wierzyciel będzie musiał zwiększyć swój dochód (zmniejszyć stratę) o wartość zapłaconej wierzytelności, a dłużnik będzie mógł zmniejszyć swój dochód (zwiększyć stratę) o wartość uregulowanego zobowiązania. Również w tej sytuacji, gdy wartość zmniejszenia będzie większa od dochodu, możliwość dokonania zmniejszenia będzie ograniczona w czasie. W tym przypadku dłużnik będzie mógł zmniejszać dochód nie dłużej niż przez okres trzech lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Dodatkowo, wierzyciel zobowiązany będzie zwiększyć dochód także wtedy, gdy sprzeda wierzytelność.

Opisany wyżej mechanizm będzie można stosować wyłącznie w przypadku, gdy spełnione będą łącznie następujące warunki. Po pierwsze, gdy dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie będzie w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Po drugie, jeśli od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłyną dwa lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa. Po trzecie, transakcja handlowa będzie zawarta w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Nowa ulga na złe długi będzie mogła być stosowana wyłącznie do świadczeń pieniężnych, tj. transakcji, w których przynajmniej jedna ze stron rozpoznaje przychody i koszty, transakcji z podmiotami niepowiązanymi oraz sytuacji, w których termin zapłaty ustalono zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu zatorom płatniczym.

Zmiany w rozliczaniu podatków dochodowych wprowadzają przepisy ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Nowe przepisy mają zastosowanie do transakcji handlowych, których termin zapłaty upływa po 31 grudnia 2019 r.

Warto przypomnieć, że podobne rozwiązanie obowiązywało już w latach 2013 – 2015, jednak wtedy obowiązek korygowania rozliczeń spoczywał jedynie na dłużnikach.

 

Bez zawiadomienia o wpłacie na niezgłoszony rachunek nie odliczysz kosztów w PIT i CIT


Styczniowe zmiany dotkną również rozliczania kosztów uzyskania przychodów. Firmy od listopada muszą już sprawdzać, czy rachunki bankowe ich kontrahentów są zgłoszone fiskusowi i znajdują się na tzw. białej liście.

Teraz, od stycznia 2020 r., jeśli zapłata za fakturę zostanie dokonana na niezgłoszony rachunek bankowy, wpłacający nie będzie mógł zaliczyć tej wpłaty do kosztów uzyskania przychodów. Regulacje te mają dotyczyć wyłącznie płatności przekraczających 15 tys. zł.

W ustawie przewidziana jest możliwość uwolnienia się od tych konsekwencji. Podatnik będzie musiał złożyć zawiadomienie o zapłacie należności na rachunek spoza wykazu do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla wystawcy faktury w ciągu trzech dni od dnia zlecenia przelewu. Resort finansów przygotował już formularza zawiadomienia ZAW-NR, za pomocą będzie można poinformować o dokonaniu płatności na niezgłoszony rachunek bankowy.

W związku z ww. nowelizacją pojawiła się wątpliwość, jak traktować płatności, dokonywane na zagraniczne rachunki kontrahenta, których nie odnotowano w wyszukiwarce MF.

Zgodnie z obowiązującymi już przepisami: art. 22p ust. 1 pkt 2 PIT. i  art. 15d ust. 1 pkt 2 CIT. odnoszą się jedynie do sytuacji, w których płatności przelewem dokonywane jest na rzecz dostawcy lub usługodawcy będącego podatnikiem VAT czynnym. W takim przypadku płatność powinna być zawsze skierowana na rachunek zawarty w wykazie ze strony www.mf.gov.pl.

Gdy zaś kontrahent zagraniczny nie jest w Polsce zarejestrowany jako czynny podatnik VAT – płatności na jego rzecz dokonywana na zagraniczny rachunek bankowy będzie mogła być kosztem również obecnie na zasadach dotychczas obowiązujących. Jeżeli jednak podatnik zagraniczny dokona rejestracji w Polsce do VAT, to płatność wynikającą z transakcji o wartości powyżej 15.000 zł należy rozliczać w kosztach podatkowych wyłącznie na zasadach wynikających ze znowelizowanych przepisów, czyli jedynie wówczas, gdy dokonana zostanie na rachunek odnotowany na ,,Białej liście” podatników VAT.

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w tej części, w jakiej płatność dotycząca powyższych transakcji zostanie dokonana z naruszeniem przedmiotowych przepisów, podatnicy są zobowiązani:

1) zmniejszyć koszty uzyskania przychodów albo

2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów, zwiększyć przychody

– w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Wskazane wyżej regulacje stosuje się odpowiednio również w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych. Natomiast, w przypadku dokonania płatności:

  1. a) po likwidacji pozarolniczej działalności gospodarczej (w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych),
  2. b) po zmianie formy opodatkowania na zryczałtowaną formę opodatkowania określoną w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym albo w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym

– zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów następuje za rok podatkowy, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności, albo za rok podatkowy poprzedzający rok podatkowy, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania.

W ramach omawianych nowelizacji, od 1 stycznia 2020 r., zostały też wprowadzone szczególne regulacje dotyczące factoringu, cesji wierzytelności i innych umów o podobnym charakterze.

 

Nowe regulacje, dotyczące MPP i kas rejestrujących

Przypominamy, że od 1 stycznia 2020 r. konsekwencje w PIT i CIT – tj. brak możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów (lub zmniejszenie wysokości kosztów) przy transakcjach powyżej 15 tys. zł – dotyczą również sytuacji, kiedy płatność odbędzie się z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności (MPP), pomimo prawidłowego oznaczenia faktury, czyli napisania na niej wyrazów „mechanizm podzielonej płatności”.

 

Podwyższenia kosztów uzyskania przychodów

Od 1 stycznia 2020 r., zgodnie z nowym brzmieniem art. 22 ust. 2 ustawy PIT, koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3 000 zł – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;

2) nie mogą przekroczyć łącznie 4 500 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;

3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3 600 zł – w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;

4) nie mogą przekroczyć łącznie 5 400 zł za rok podatkowy – w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

 

Obniżenie stawki PIT

Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 27 ust. 1 PIT, podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29–30f PIT, będzie pobierany od podstawy jego obliczenia według następującej skali:

Podstawa obliczenia podatku w złotych Podatek wynosi
ponad do
85 528 17% Minus kwota zmniejszająca podatek
85 528 14 539 zł 76 gr + 32% nadwyżki ponad 85 528 zł

W związku z tym zmienia się również kwota zmniejszająca podatek odliczana w rocznym zeznaniu, która będzie wynosiła:

1) 1 360 zł – dla podstawy obliczenia podatku nieprzekraczającej kwoty 8 000 zł;

2) 1 360 zł pomniejszone o kwotę obliczoną według wzoru: 834 zł 88 gr × (podstawa obliczenia podatku – 8 000 zł) ÷ 5 000 zł

– dla podstawy obliczenia podatku wyższej od 8 000 zł i nieprzekraczającej kwoty 13 000 zł;

3) 525 zł 12 gr – dla podstawy obliczenia podatku wyższej od 13 000 zł i nieprzekraczającej kwoty 85 528 zł;

4) 525 zł 12 gr pomniejszone o kwotę obliczoną według wzoru:

525 zł 12 gr × (podstawa obliczenia podatku – 85 528 zł) ÷ 41 472 zł

– dla podstawy obliczenia podatku wyższej od 85 528 zł i nieprzekraczającej kwoty 127 000 zł.

Natomiast przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy kwota zmniejszająca podatek wynosi obecnie 525 zł 12 gr. Nadal, w przypadku podatników, których dochody przekroczą kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali – zaliczka nie będzie pomniejszana o kwotę zmniejszającą podatek.

 

Zmiany w zaliczkach na PIT

Pracownicy, którzy w ciągu roku przekroczą próg podatkowy, w 2020 roku szybciej zapłacą zaliczkę na PIT według wyższej stawki.

Do końca 2019 roku 32-proc. zaliczka na podatek dochodowy pobierana była od miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik przekroczył próg podatkowy. Obecnie wyższą daninę trzeba zapłacić wcześniej.

Od stycznia 2020 r. płatnik pobierze zaliczkę według wyższej stawki (tj. 32%) już w miesiącu przekroczenia progu. 32-proc. stawką objęta zostanie zaś kwota przekraczająca próg.

Od stycznia 2020 roku pracodawca automatycznie będzie również stosował zwolnienie z PIT dla młodych pracowników. Zatrudniony będzie zaś musiał złożyć oświadczenie, jeśli będzie chciał, by firma pobierała zaliczkę na PIT od jego wynagrodzenia.

 

Podwyższenie limitu dla ,,Małych podatników”

 

Od 1 stycznia 2020 roku nastąpiło poszerzenie kategorii „małego podatnika”. Doszło do tego wskutek podwyższenie progu sprzedaży, który uprawnia do uzyskania tego statusu z 1,2 mln euro do 2 mln euro (por. art. 5a pkt 20 ustawy o PIT oraz art. 4a pkt 10 ustawy o CIT).

Warto pamiętać, że kwotę odpowiadającej równowartości 2 milionów euro należy przeliczyć według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do tysiąca złotych.

Posiadanie statusu ,,Małego podatnika” uprawnia do jednorazowej amortyzacji, czyli jednorazowego zaliczenia całej wartości środków trwałych w koszty uzyskania przychodu w miesiącu wprowadzenia do ewidencji (wartość maksymalna do 50 000 euro rocznie). W konsekwencji, brak jest konieczności rozdzielania kosztu zakupu na cały okres amortyzacji. Kolejny przywilej ,,Małego podatnika” to kwartalny sposób rozliczania zaliczek – przedsiębiorca może płacić zaliczki na podatek co kwartał. Oznacza to mniej formalności związanych ze składaniem deklaracji oraz dokonywaniem przelewów – 4 przelewy zamiast 12.

 

Sprawozdania finansowe po nowemu

Z początkiem roku 2020 – nastąpiła też duża zmiana w zasadach przekazywania oraz sporządzania sprawozdań finansowych przez podatników CIT, nie podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS jak fundacje, stowarzyszenia, związki zawodowe. Zmiany mają zastosowanie do sprawozdań finansowych przekazywanych od tego dnia.

Od 1 stycznia 2020 r. przepisy ustawy o PIT stanowią, że ww. podatnicy również obowiązani są do przygotowania sprawozdania finansowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej i przekazania go do Szefowi KAS sprawozdanie wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego. Sprawozdanie finansowe takich jednostek powinno być sporządzane w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej udostępnianej na podstawie art. 45 ust. 1g lub 1h ustawy o rachunkowości.

 

Nowy sposób podpisywania dokumentów

Od 1 stycznia 2020 r. pojawiła się trzecia możliwość sygnowania m.in. sprawozdań – elektronicznym dowodem tożsamości. Do 31 grudnia roku 2019 r. można do tego celu można było użyć jedynie podpisu kwalifikowanego i profilu zaufanego.

Dzięki nowelizacji, główny księgowy (tj. osoba odpowiedzialna za prowadzenie ksiąg) czy członkowie zarządu (np. kierownik jednostki) mogą użyć podpisu osobistego do potwierdzenia wszystkich dokumentów sprawozdawczych. Chodzi m.in. o sprawozdania finansowe (w tym również skonsolidowane) z działalności i z płatności.

Nowy sposób podpisywania opisanych dokumentów jest możliwy za sprawą dowodów z warstwą elektroniczną, tj. zawierających chip z danymi identyfikacyjnymi, które zaczęły być wydawane w marcu roku 2019,

Cyfrowy dowód umożliwia podpis elektroniczny, zwany osobistym, który działa podobnie jak podpis kwalifikowany. Certyfikat podpisu osobistego jest zamieszczany w dowodzie osoby, która wyrazi na to zgodę. By z niego skorzystać, po pierwsze trzeba aktywować warstwę elektroniczną dokumentu w urzędzie gminy. Można to zrobić zarówno przy jego odbiorze, jak i później, w dowolnym momencie. Po drugie podczas aktywacji trzeba ustawić sześciocyfrowy kod PIN (czterocyfrowy PIN jest do profilu osobistego), który można zmienić w dowolnym momencie (w urzędzie lub przy wykorzystaniu odpowiedniej aplikacji). Przy odbiorze dowodu otrzymuje się również PUK. Przydaje się on po nieprawidłowym wpisaniu PIN. Po trzecie należy kupić czytnik zgodny z wymaganiami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

 

Ułatwienia dla firm w spadku

Korzystną zmianą dla podatników PIT będzie też przyjęcie rozwiązania, zgodnie z którym całość dochodu z tytułu prowadzenia przedsiębiorstwa, w skład którego wchodzi udział zmarłego małżonka przedsiębiorcy zarządzany przez tymczasowego przedstawiciela, będzie opodatkowany wyłącznie przez żyjącego współmałżonka – z pominięciem praw do udziału w zysku nabywców udziału zmarłego małżonka.  W tym przypadku będzie się przyjmować, że żyjący współmałżonek jest właścicielem całego przedsiębiorstwa, w tym również udziału zmarłego małżonka i innych nabytych w tym okresie składników majątku przedsiębiorstwa.

Jednocześnie zniesiono obowiązek zawiadamiania naczelnika urzędu skarbowego o wpisaniu zarządcy sukcesyjnego do CEiDG.

 

Mniej obowiązków przy prowadzeniu księgi przychodów i rozchodów

Od początku stycznia br. obowiązuje też rozporządzenie zmieniające zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wzór samej księgi nie uległ zmianie, ale przedsiębiorcom odeszło kilka żmudnych obowiązków. Nie trzeba już np. prowadzić ewidencji wyposażenia ani kart przychodów pracowników.

 

Zmiana terminu składania PITów

Wszystkie zeznania PIT za 2019 rok można złożyć dopiero od 15 lutego 2020r. Deklaracje przesłane przed tym terminem zostaną uznane przez fiskusa za złożone od 15 lutego. Oznacza to, że nawet jeśli dojdzie do złożenia PIT wcześniej – termin zwrotu nadpłaty będzie liczony od 15 lutego. Urząd będzie miał zaś 45 dni na jej zwrot, licząc od dnia złożenia zeznania podatkowego, ale nie wcześniej niż od 15 lutego 2020 r.

Jednocześnie zmieniono termin składania PIT-28 za 2019 r. Podatnicy mają na to czas do 2 marca 2020 r.

Wszystkie pozostałe zeznania PIT możesz składać tak jak dotychczas do 30 kwietnia 2020 r.

 

Nowe formularzez na podatek od nieruchomości

Przedsiębiorcy, którzy będą w terminie do 31 stycznia składać deklaracje na podatek od nieruchomości na 2020 rok, skorzystają z jednolitego wzoru formularza, niezależnie od miejsca, gdzie prowadzą działalność.

 

1 lipca ubiegłego roku weszły w życie dwa rozporządzenia ministra finansów, które stanowią przełom w dotychczasowym sposobie rozliczeń podatku od nieruchomości. Pierwsze z rozporządzeń dotyczyło wprowadzenia jednolitych wzorów deklaracji podatkowych m.in. na podatek od nieruchomości. Natomiast drugie umożliwia przesyłanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

E-deklaracje (m.in. na podatek od nieruchomości) będzie można składać:

  • za pomocą systemu ePUAP lub
  • używając systemów informatycznych gmin (jeśli jednostki samorządowe wdrożą taki system i udostępnią go mieszkańcom).

W przypadku składania lokalnych e-deklaracji podatnicy mogą je podpisać:

  • kwalifikowanym e-podpisem lub
  • profilem zaufanym.

Na nowych drukach trzeba będzie odrębnie wskazywać poszczególne nieruchomości. Podanie zbiorczych wartości nie wystarczy.

 

 

 

VAT 2020 strona
,

Zmiany VAT 2020

Biała lista

Przypominamy, że od 1 stycznia 2020 r. dokonanie płatności za fakturę wystawioną przez podatnika VAT czynnego, a dotyczącą transakcji na kwotę powyżej 15 tys. złotych na inny rachunek bankowy niż zamieszczony w wykazie podatników – może generować sankcje nie tylko w kosztach uzyskania przychodu. Dodatkowo pojawi się odpowiedzialność solidarna w VAT.

Aby uniknąć konsekwencji, konieczne jest zawiadomienie fiskusa o dokonanym przelewie.

30 grudnia 2019 roku w Dzienniku Ustaw pod poz. 2530 zostało opublikowane rozporządzenie ministra finansów z 23 grudnia 2019 r. w sprawie wzoru zawiadomienia o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wskazano w nim wzór zawiadomienia ZAW-NR.

Dokument należy złożyć w ciągu trzech dni od zlecenia przelewu. Zawiadomienie należy przesłać do urzędu skarbowego właściwego dla odbiorcy należności.

Ministerstwo Finansów umożliwiło składanie zawiadomień w formie elektronicznej. W tym celu należy wejść na stronę internetową MF: www.podatki.gov.pl/vat/bezpieczna-transakcja/wykaz-podatnikow-vat/zawiadomienie-zaw-nr/ i kliknąć „złóż zawiadomienie ZAW-NR”. By przesłać zawiadomienia należy posłużyć się profilem zaufanym.

Zawiadomienie może być złożone nie tylko przez podatnika, ale i przez jego pełnomocnika ogólnego lub szczególnego. Nie jest możliwe złożenie zawiadomienia przez osoby, posiadające jedynie UPL-1 – tj. pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Jak wskazuje MF, przy składaniu zawiadomienia w formie elektronicznej sam system winien wskazać urząd skarbowy właściwy dla kontrahenta, którego zgłoszenie będzie dotyczyć.

 

Faktura tylko do paragonu z NIP

Od 1 stycznia 2020 r. jeżeli sprzedaż została zarejestrowana na kasie fiskalnej i potwierdzona paragonem, fakturę wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon zawiera NIP.

Oznacza to, że już w momencie sprzedaży klient musi określić czy dokonuje sprzedaży jako podatnik, czy konsument. Jeżeli kupuje jako podatnik i chce otrzymać fakturę VAT musi:

  • przy paragonie do kwoty 450 zł brutto (100 euro) – podać swój NIP przed zakończeniem sprzedaży na kasie fiskalnej. Otrzyma wówczas fakturę wystawioną w formie uproszczonej (czyli paragon z NIP),
  • przy paragonie powyżej kwoty 450 zł brutto (100 euro) – podać swój NIP przed zakończeniem sprzedaży na kasie fiskalnej. Na podstawie takiego paragonu z NIP będzie mógł wystąpić do sprzedawcy o wystawienie faktury.

Jeśli klient nie poda NIP do czasu wystawienia paragonu, uznaje się, że kupuje jako konsument. Może wystąpić o wystawienie faktury, jednak sprzedawca wystawi mu fakturę taką, jak dla konsumentów – czyli bez NIP nabywcy.

Zasady tej nie stosuje się do sprzedaży zarejestrowanej na kasie fiskalnej przed 1 stycznia 2020 r. Oznacza to, że do paragonu fiskalnego bez NIP, który dokumentuje sprzedaż zarejestrowaną na kasie fiskalnej do 31 grudnia 2019 r., sprzedawca może wystawić fakturę z NIP. Natomiast klient może ją ująć w prowadzonej przez siebie ewidencji dla celów podatkowych.

Warto pamiętać, że paragon do kwoty 450 zł brutto (100 euro) z NIP nabywcy stanowił tzw. fakturę uproszczoną. Podatnik, dysponując takim dowodem zakupu, może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak również zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów.

Nowa zasada wystawiania faktur są skutkiem nowelizacji art. 106b ustawy o VAT. Jego zmieniona wersja uzależnia możliwość wystawienia faktury VAT na rzecz podatnika, uprzednio udokumentowanej paragonem i zaewidencjonowanej na kasie rejestrującej, jeżeli w treści paragonu został wskazany numer NIP nabywcy.

Ww. obowiązek nie dotyczy jednak usług taksówek osobowych, z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z kierowcą (PKWiU 49.32.11.0).

 

Kasy on-line u mechaników i na stacjach paliw

Obowiązek posiadania kasy fiskalnej online zakłada ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dziennik Ustaw rok 2019 poz. 675). W ww. akcie, ustawodawca podzielił przedsiębiorców wg rodzajów prowadzonych przez nich działalności, nakładając stopniowo obowiązek likwidacji starych kas na rzecz przejścia na kasy online.

Dodatkowo, określono, że kasy z zapisem papierowym, mogły być oferowane na rynku jedynie do 31 sierpnia 2019 roku. Co do zasady, ww. kasy można stosować dopóki nie straci ważność potwierdzenie, że urządzenie spełnia wymogi, określone w przepisach.

Natomiast kasy rejestrujące z elektronicznym zapisem kopii (nie mylić z kasą fiskalną online) – mają być w sprzedaży do dnia 31 grudnia 2022 roku.

Jednak, tylko do 31 grudnia 2019 r. ze starych kas mogli korzystać:

  • przedsiębiorcy – świadczący naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania, oraz w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
  • sprzedający benzynę, olej napędowy czy gaz przeznaczonego do napędu pojazdów.

Od stycznia 2020 r. te podmioty muszą mieć kasy online.

Z kolei, od 1 lipca 2020 roku do rejestracji sprzedaży na kasie online, zobowiązani zostaną prowadzący firmy:

  1. a) świadczące stałe lub sezonowo usługi związane z wyżywieniem – stacjonarne placówki gastronomiczne oraz usługi w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania,
  2. b) zajmujące się sprzedażą węgla, brykietu i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla brunatnego, koksu i półkoksu przeznaczonych do celów opałowych.

Kasy online będą łączyć się automatycznie z Centralnym Repozytorium Kas, przesyłając dane z paragonów oraz dane o zdarzeniach zapisywanych w pamięciach kas rejestrujących, mających znaczenie dla pracy kas rejestrujących, które wystąpiły podczas ich używania, w tym o fiskalizacji kasy, zmianach stawek podatku, zmianach adresu punktu sprzedaży i datach dokonania przeglądów technicznych.

 

Zmiana zasad rozliczania VAT z tytułu importu

W dniu 8 sierpnia 2019 r. w Dzienniku Ustaw pozycja 1495 została opublikowana ustawa z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych. Jedną z istotniejszych zmian zawartych w tej ustawie jest zmiana w zakresie VAT dotycząca sposobu rozliczania VAT w imporcie towarów.

 

Obecnie prawo do rozliczania VAT w deklaracji podatkowej VAT należnego i naliczonego mają podatnicy stosujący uproszczenie, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego (tj. którzy spełniają warunki procedury uproszczonej i tzw. upoważnieni przedsiębiorcy – AEO), a którego realizacja jest uzależniona od wcześniejszego wydania pozwolenia na stosowanie tych procedur.

Natomiast zgodnie ze zmianami wynikającymi z ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych ustawodawca od 1 lipca 2020 r. wprowadza do ustawy o VAT możliwość rozliczania VAT w deklaracji podatkowej, z której będą mogli skorzystać wszyscy podatnicy VAT czynni, którzy przedstawią naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, wydane nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu:

  • zaświadczenia o braku zaległości w podatkach i składkach społecznych
  • potwierdzenie zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, oraz

dokonają zgłoszeń celnych przez przedstawiciela bezpośredniego lub pośredniego w rozumieniu przepisów celnych.

Rozliczeniem podatku bezpośrednio w deklaracji podatkowej będzie mógł być objęty cały import towarów, tj. zarówno objęty uproszczeniami celnymi, jak i objęty zgłoszeniami celnymi na ogólnych zasadach.

Oznacza to, że podatnicy w celu rozliczenia VAT w deklaracji będą musieli korzystać z przedstawicieli celnych. Jednak z przedstawiciela celnego nie będzie zmuszony korzystać podatnik, który będzie posiadał status upoważnionego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 38 unijnego kodeksu celnego lub będzie posiadał pozwolenie na stosowanie uproszczenia, o którym mowa w art. 166 oraz art. 182 unijnego kodeksu celnego.

Jednoczenie, dokonano zmian w zakresie odpowiedzialności solidarnej przedstawicieli bezpośrednich lub pośrednich, jeżeli działają oni na rzecz podatników nieposiadających statusu AEO lub nieposiadających pozwolenia na procedury uproszczone, o których mowa w art. 166 i art. 182 unijnego kodeksu celnego. W takich przypadkach przedstawiciele ci działając na rzecz ww. podmiotów nie będą odpowiadać solidarnie za zaległość w podatku VAT i odsetki od tej zaległości.

Wprowadzane przepisy zakładają, że podatnicy rozliczający podatek należny z tytułu importu towarów bezpośrednio w deklaracji VAT będą wyłączeni z możliwości składania kwartalnych deklaracji VAT. Podatnicy będą mogli składać deklaracje kwartalne nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy następujących po ostatnim miesiącu kwartału, w którym dokonali importu towarów rozliczanego bezpośrednio w deklaracji podatkowej.

Ustawa przewiduje wprowadzenie uproszczenia dotyczącego składania zaświadczeń /oświadczeń. Podatnik będzie je składał wyłącznie do naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podatnika, a nie jak obecnie do każdego naczelnika, przed którym dokonywany jest import. Zostanie również zniesiony obowiązek informowania naczelnika urzędu skarbowo-celnego i urzędu skarbowego o rozpoczęciu lub o rezygnacji z korzystania z procedury wskazanej w art. 33a ustawy o VAT.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. Jednak omawiane wyżej przepisy, dotyczące importu towarów zacząć obowiązywać dopiero od 1 lipca 2020 r.

 

Jak stawka 0% przy WDT w 2020 r.?

Z dniem 1 stycznia 2020 r. Polska była zobowiązana wprowadzić do krajowego porządku prawnego regulacje implementujące postanowienia, dotyczące podatku VAT, wynikające z dyrektywy Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między państwami członkowskimi.

Jak poinformowało Ministerstwo Finansów w komunikacie. z dnia 23 grudnia 2019 r. „w sprawie implementacji dyrektywy 2018/1910, tzw. pakiet Quick Fixes” obecnie trwają intensywne prace legislacyjne w zakresie implementacji tej dyrektywy, które jednak nie zostaną zakończone przed dniem 1 stycznia 2020 r. Oznacza to, że podatnicy w okresie przejściowym, tj. od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia wejścia w życie przepisów implementujących regulacje dyrektywy 2018/1910 będą mogli stosować przepisy dyrektywy 2018/1910 albo przepisy krajowe ustawy o podatku od towarów i usług. Będą więc mogli w dalszym ciągu stosować (lub zastosować po raz pierwszy) „stare” regulacje dotyczące warunków zastosowania stawki 0% przy WDT, bez konieczności stosowania nowych przepisów wynikających z ww. dyrektywy.

Jak pisze Ministerstwo Finansów – „jednak bez względu na to, czy podatnik zdecyduje się stosować przepisy dyrektywy 2018/1910, czy krajowej ustawy, powinien to czynić konsekwentnie we wszystkich aspektach związanych z rozliczaniem VAT danej transakcji”.

Dla przypomnienia. Nowe regulacje unijne wprowadzają wymóg posiadania przez dostawcę WDT numeru VAT UE nabywcy w państwie członkowskim innym niż terytorium kraju, jako przesłanki materialnej umożliwiającej dostawcy zastosowanie stawki 0% w ramach takiej transakcji. Nabywca WNT będzie musiał ten NIP UE dostawcy wewnątrzwspólnotowemu podać, aby dostawca mógł zastosować prawo do stawki 0%.

Jednocześnie, wprowadzono wymóg złożenia informacji podsumowującej jako przesłanki materialnej do zastosowania stawki 0% przy WDT. Brak złożenia informacji VAT-UE może spowodować zastosowanie stawki krajowej pomimo posiadania dowodów, że towar został dostarczony do kontrahenta za granicę.

Ponadto dane w informacji podsumowującej muszą być prawidłowe. Nieprawidłowość danych w VAT-UE również może spowodować brak możliwości zastosowania stawki 0% przy WDT.

Nie mniej istotnym elementem nowych przepisów są nowe dokumenty wskazujące na możliwość stosowania stawki 0% przy dostawie wewnątrzwspólnotowej. Kwestie nowych dokumentów potwierdzających WDT wynikają z rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.

Niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne.

Podsumowanie:

Ministerstwo Finansów informuje w przywołanym komunikacie, że wymóg posiadania ważnego numeru identyfikacyjnego VAT nabywcy w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym rozpoczyna się transport towarów, oraz obowiązek złożenia prawidłowej informacji podsumowującej jako przesłanek materialnych umożliwiających dostawcy zastosowanie stawki 0% przy WDT obowiązywał również do końca 2019 r., więc od 1 stycznia 2020 r. nic się nie zmienia.

Powyższe wyjaśnienia, dotyczące stosowania stawki 0% przy WDT wydają się być mało precyzyjne. Po pierwsze w nowych regulacjach dyrektywy 2006/112/WE w art. 138 ust. 1 lit. b) wskazano, że nabywca wewnątrzwspólnotowy ma podać dostawcy NIP pod którym nabywca jest zarejestrowany w systemie VIES. O tym warunku Ministerstwo nie pisze i warunku tego nie ma również w obecnej ustawie o VAT. Stąd brak konieczności jego spełniania również po 31 grudnia 2019 r.

Po drugie, w obecnych regulacjach ustawy o VAT brak jest warunku uzależniającego stawkę 0% przy WDT od złożenia informacji podsumowującej VAT-UE, czy tym bardziej prawidłowo złożonej informacji podsumowującej VAT-UE. Dlatego też twierdzenie Ministerstwa Finansów, że „w obecnych przepisach ustawy o VAT istnieją te wymogi” nie jest oparte na prawie.

Zważywszy na powyższe zastrzeżenia należy zauważyć, że wobec braku implementacji od 1 stycznia 2020 r. do ustawy o VAT przepisów dyrektywy 2018/1910 brak podstaw prawnych by pozbawiać podatników prawa do zastosowania stawki 0%, gdy złożą informację podsumowującą VAT-UE z ewentualnymi błędami, a nawet wówczas, gdy nie złożą takiej informacji podsumowującej. Obecne regulacje – art. 42 ustawy o VAT nie zawierają takich wymogu jako warunków koniecznych do zastosowania stawki 0% przy WDT.

 

Jak VAT na transakcje łańcuchowe w 2020 r.?

 

Zważywszy na brak implementacji do krajowych przepisów dyrektywy 2018/1910 – MF 23 grudnia 2019 r. poinformowało również, że podatnicy  mogą w dalszym ciągu stosować (lub zastosować po raz pierwszy) również „stare” regulacje dotyczące transakcji łańcuchowych, bez konieczności stosowania nowych przepisów wynikających z ww. dyrektywy. Podatnicy będą mogli również stosować bezpośrednio przepisy ww. dyrektywy, dotyczące transakcji łańcuchowych, nie odwołując się do polskich regulacji, dotyczących tych transakcji.

Jak pisze Ministerstwo Finansów: „jednak bez względu na to, czy podatnik zdecyduje się stosować przepisy dyrektywy 2018/1910, czy krajowej ustawy, powinien to czynić konsekwentnie we wszystkich aspektach związanych z rozliczaniem VAT danej transakcji”.

Komunikatu Ministerstwa Finansów dotyczący transakcji łańcuchowych:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług odnoszące się do transakcji łańcuchowych, w tym w ramach Unii Europejskiej – do momentu wejścia w życie przepisów implementujących art. 36a dyrektywy 2018/1910 – nadal obowiązują.

Jednocześnie należy zauważyć, że system podatku VAT w Unii Europejskiej podlega ścisłej harmonizacji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku transakcji łańcuchowych, ponieważ bierze w nich udział co najmniej trzech podatników z różnych państw członkowskich. Zatem, podatnik rozważając, czy zastosować przepisy dyrektywy 2018/1910, czy krajowej ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu dotychczasowym, powinien uwzględnić praktykę funkcjonowania przedsiębiorców w obrocie unijnym w kontekście wdrożenia przepisów dyrektywy 2018/1910 w państwach członkowskich od 1 stycznia 2020 roku i stosowania od tej daty przez swoich kontrahentów nowych regulacji. W związku z powyższym, aby zapobiec podwójnemu opodatkowaniu lub braku opodatkowania transakcji, rekomendowane jest, pomimo prawnej możliwości wyboru przepisów, stosowanie przepisów dyrektywy 2018/1910.

Ważne:

Dyrektywa 2018/1910 wprowadza reguły dotyczące transakcji łańcuchowych i określania miejsca dostawy towarów przy wysyłce lub transporcie towarów w ramach takich transakcji wyłącznie pomiędzy państwami członkowskimi. Ww. dyrektywa nie wprowadza regulacji dotyczących transakcji łańcuchowych obejmujących import i eksport towarów, zatem obowiązujące zasady określania miejsca dostawy towarów w przypadku transakcji z państwami trzecimi nie ulegną zmianie, co oznacza, że zastosowanie mają i będą miały, także po wejściu w życie ustawy implementującej dyrektywę, zasady obecnie funkcjonujące.

 

Brak zmian w ustawie VAT a procedura call-off stock w 2020 r.

 

Zważywszy na brak implementacji do krajowych przepisów regulacji dyrektywy Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE – Ministerstwo Finansów w Komunikacie z dnia 23 grudnia 2019 r. – poinformowało, że podatnicy w okresie przejściowym, tj. od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia wejścia w życie przepisów implementujących regulacje dyrektywy 2018/1910 będą mogli w dalszym ciągu stosować (lub zastosować po raz pierwszy) „stare” regulacje, dotyczące magazynów konsygnacyjnych, nie zwracając uwagi na przepisy dotyczące procedury call-off stock. Będą mogli również stosować nowe przepisy dotyczące procedury call-off stock bezpośrednio na podstawie przepisów ww. dyrektywy, nie stosując przepisów wynikających z polskich regulacji dotyczących magazynów konsygnacyjnych.

 

Jak pisze Ministerstwo Finansów: „jednak bez względu na to, czy podatnik zdecyduje się stosować przepisy dyrektywy 2018/1910, czy krajowej ustawy, powinien to czynić konsekwentnie we wszystkich aspektach związanych z rozliczaniem VAT danej transakcji”.

Komunikat Ministerstwa Finansów dotyczący procedury magazynu typu call-off stock:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług odnoszące się do magazynu konsygnacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 27c ustawy – do momentu wejścia w życie przepisów implementujących art. 17a, art. 243 ust. 3 i art. 262 dyrektywy 2018/1910 – nadal obowiązują.

Jeżeli podatnik zdecyduje się stosować przepisy dyrektywy 2018/1910, musi spełnić kumulatywnie następujące warunki wynikające z tej dyrektywy:

  1. podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT UE lub osoba trzecia działająca na jego rzecz, przemieszcza towary (wysyła lub transportuje) z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, w celu ich dostawy na późniejszym etapie i po ich przybyciu do podatnika podatku od wartości dodanej uprawnionego do nabycia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem między tymi podatnikami;
  2. podatnik nie może posiadać siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, do którego przemieszcza towary z terytorium kraju;
  3. podatnik podatku od wartości dodanej, na którego rzecz towary są przemieszczane (wysyłane lub transportowane), jest zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a jego nazwa lub imię i nazwisko oraz numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu na terytorium tego państwa członkowskiego są znane podatnikowi przemieszczającemu własne towary, w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu;
  4. podatnik rejestruje przemieszczenie towarów w specjalnie do tego celu prowadzonej ewidencji zgodnie z przepisami rozporządzenia 2018/1912 oraz podaje w informacji podsumowującej numer identyfikacyjny podatnika podatku od wartości dodanej, na rzecz którego towary są przemieszczane.

WAŻNE

Podatnicy, którzy zdecydują o bezpośrednim stosowaniu przepisów dyrektywy 2018/1910, muszą mieć na uwadze, że przepisy rozporządzenia 2018/1912 szczegółowo określają, jakie informacje ma zawierać ewidencja prowadzona przez podatnika przemieszczającego towary w ramach procedury magazynu typu call-off stock. Dla skutecznego powołania się na dyrektywę, w celu zastosowania tej procedury, konieczne jest prowadzenie ewidencji zgodnie z tymi wymogami.

 

Slajd1
,

Mikrorachunek 2020

Informujemy, że od 1 stycznia 2020 r. każdy podatnik – czyli zarówno osoba fizyczna prowadzącą działalność gospodarczą, jak i osoba prawna, np. sp. z o.o., a także osoby fizycznie nie będące przedsiębiorcami (np. zatrudnione na umowie o pracę czy zlecenia) – będzie mieć swój jeden, stały, indywidualny rachunek podatkowy.

Mikrorachunek podatkowy będzie służyć do wpłat podatków, takich jak: PIT, CIT i VAT.

Jednocześnie nadal zwroty nadpłat podatków (np. z tytułu rocznego rozliczenia PIT-37 czy PIT-36) będą realizowane przez organy podatkowe na należące do podatników ich własne, czyli nie podatkowe, rachunki bankowe.

Swój numer mikrorachunku można sprawdzić już dziś w generatorze dostępnym na stronie www.podatki.gov.pl lub w dowolnym urzędzie skarbowym.

Wystarczy wpisać w wyszukiwarce swój numer PESEL – jeśli jest się osobą fizyczną (nie prowadzącą działalności gospodarczej) lub NIP, gdy jest się podmiotem gospodarczym lub jedynie podatnikiem VAT lub płatnikiem podatków, składek na ubezpieczenie społeczne i / lub zdrowotne.

MF radzi, by nie korzystać z żadnych innych stron internetowych lub np. numerów rachunków, przesyłanych e-mailem lub SMS-em.

Mogą one stanowić próbą wyłudzenia.

Indywidualny mikrorachunek, oprócz identyfikatora podatkowego, musi zawierać cyfry 1010 0071 222.

Ważne. Dotychczasowe rachunki urzędów skarbowych do wpłat PIT, CIT i VAT były aktywne jedynie do 31 grudnia 2019 r.

Mikrorachunek 2020